کد خبر: 342

به مناسبت ولادت سید الشهدا(ع):

سوم شعبان واژه‌ای زنده، یادآور خاطرای ارزنده، پیام آورحادثه‌ای زیبنده، پرتوی از نوری درخشنده و فروغی از یک مشعل تابنده، بر فراز قرون و اعصار، از گذشته تا آینده.

به گزارش قم خبر، سوم شعبان واژه‌ای زنده، یادآور خاطرای ارزنده، پیام آورحادثه‌ای زیبنده، پرتوی از نوری درخشنده و فروغی از یک مشعل تابنده، بر فراز قرون و اعصار، از گذشته تا آینده.

یک هزار و چهارصد و اندی سال پیش در چنین روزی سفینه پرجلال خورشید همانند عروسی زیبا و اندوهگین حرکت کرده فروغش چون قطره اشکی زرین بر صورت سخت کوه‌های مدینه لغزید و پایین آمد در و دیوار شهر تاریخی مدینه را غرق نور ساخت.

دومین گل از گلستان فاطمه شکفته بود، انوار درخشان قنداقه حسین (ع) فروغ جهانتاب خورشید را بی‌فروغ می‌نمود.

مردم مدینه همه با شادی به پیشگاه رسول خدا (ص) می‌شتافتند، تا قدم نو رسیده را تبریک گویند.پیامبر اکرم (ص) او را پسر و پاره تن خود، گل خوش بوى خویش و سید جوانان اهل بهشت خواند. او را بر دوش خود سوار مى‏ کرد و به سینه خود مى‏ چسبانید و دهان و گلوى او را مى‏ بوسید و محبوب‌ترین انسان‌ها نزد اهل آسمان‌هایش معرفى مى‏ کرد.

آن حضرت امام حسین (ع) را از خود و خود را از حسین دانسته و فرمود: «خدایا دوست بدار هر که حسین را دوست بدارد.»

امام حسین (ع) شش سال از دوران کودکى خود را در زمان جد بزرگوارش رسول اللّه‏ (ص) سپرى کرد و در مکتب جدش تربیت یافت. او بسیار فروتن، خاشع، بخشنده، با گذشت، مهربان و شجاع بود.
پیامبر زمانى که امام حسین و امام حسن (ع)، هفت سال بیشتر نداشتند، فرمود: «این‌ها سرور جوانان بهشتند».

امام حسین (ع) بعد از رحلت پیامبر و شهادت جان‏گداز مادر و خانه ‏نشینى پدر و غصب فدک و... را دیده بود. در این دوران، همیشه در کنار پدر بود و در جنگ‏‌ها شرکت مى ‏کرد. همه او را به عظمت و بزرگى مى ‏شناختند. شجاعت او زبانزد عام و خاص بود. همه براى او احترام قائل بودند و در مقابل او تعظیم و تجلیل مى ‏کردند.

 «عنایت ویژه محمد (ص)، آغوش زهرا (س)، پرورش على (ع) و شایستگى ‏هاى شخصى، در حسین (ع) جمع شد و از او، نمونه ‏اى از بزرگوارى، جوان‏مردى و فضیلت ساخت.

عمر شریفش، ۵۷ سال بود نامش حسین (به معنی خوب و نیکو) کنیه‏‌اش ابوعبدالله و مشهور‌ترین لقب پس از شهادتش سید الشهداء مى ‏باشد. از او شش پسر و سه دختر به وجود آمدند که سه پسرش در کربلا شهید شدند و یکى از پسرانش على اوسط زین العابدین (ع) امام چهارم شیعیان است.

شخصیت امام حسین (ع)

 «اولیاءاللّه‏ به خاطر شناخت و معرفتى که به ذات مقدس الهى دارند، بیش از دیگران ترسانند. حسین (ع) نیز چنین بود.

 «چنانکه مى ‏دانیم دانش این بزرگواران، موهبت الهى بوده است. علم حسین (ع) و دیگر امامان (ع) نیز به افاضه ربانى و بخشش الهى و تعلیم خاص شخص پیغمبر اعظم (ص) بود. وگرنه کدام مدرسه در کل دنیاى پر از جهل و نادانى مى ‏توانست چنین فارغ التحصیلانى تحویل دهد که در علوم و فنون متعدد و گوناگون، استاد و از زمان کودکى، مرجع مردم و علما در مسائل علمى باشند و تا امروز کلماتشان براى رجال علم و فلسفه، حلال مشکلات گردد.

درباره کرامت و جود و بخشش حسین (ع) داستان‏هاى زیادى نقل شده است، انس مى ‏گوید: من خدمت امام حسین علیه‏السلام بودم که کنیزش یک شاخه گل آورد و به امام (ع) تقدیم کرد. حضرت فرمود: تو را در راه خدا آزاد کردم. انس مى‏گوید: به حضرتش عرض کردم: یک شاخه گل ارزشى ندارد که به خاطر آن او را آزاد کردى! امام حسین علیه‏السلام فرمود: «خدا ما را چنین ادب آموخته است که مى ‏فرماید: «و چون شما را تحیت گویند، شما بهتر از آن تحیت گویید یا مثل آن» و آزاد کردن کنیز تحیت بهتر بود»
نماز از عالى ‏‌ترین نمونه ‏هاى معنوى پیوند با خدا و بر‌ترین جلوه ‏هاى ذکر خدا است. این ارتباط معنوى در مبارزه و جهاد نیز، به مجاهد راه خدا روحیه مى ‏بخشد.

امام حسین (ع) با همسران و فرزندان خویش در ‌‌نهایت ادب و محبت و مهربانى معاشرت مى ‏کرد.
امام حسین (ع) به برادرش امام مجتبى (ع) بسیار احترام مى ‏گذاشت و همواره با او، هم‏گام و همراه بود و هیچ‏گاه میان دو برادر شکافى رخ نداد، آنچه یکى انج‌ام مى ‏داد، دیگرى مى ‏پسندید و مى ‏پذیرفت.
دلاورى و بى ‏باکى براى مقابله با دشمن و هراسیدن از خطر‌ها و اقدام ‏هاى دشوار یکى از مهم‏‌ترین ملکات اخلاقى است که در حسین بن على (ع) و یاران شهیدش و آزادگان اهل‏بیت (ع) جلوه گر بود.
 روح حماسى در می‌دان‏هاى نبرد در خصلت ‏هاى فردى و زمینه‏ هاى تربیتى آن امام ریشه داشت. همه جلوه هایى از شجاعت حسین بن على (ع) و یارانش و بخشى از الفباى «فرهنگ عاشورا» است. خاندان پیامبر در شجاعت و قوت قلب و دلیرى، نمونه بودند و آنچه در دلشان نبود، هراس از دشمن بود.

نهضت حسینی

در نبرد حق و باطل سر فراز آمد حسین / عاقبت بر ظلمت شب چیره شد نور سحر

بهترین نشانه زهد کامل و خوار شمردن دنیا، فداکارى و گذشت آن حضرت از جان خود و جوانان و برادران و اصحاب و یاران و تن دادن به آن همه مصیبت و بلا بود.

امام حسین (ع) کسى نبود که به خاطر زندگى دنیا و خوش‏گذرانى، مصالح عالى اسلامى را نادیده بگیرد و با گرفتن حق السکوت، کوتاه بیاید. علائلى مى ‏گوید: «حسین (ع) در این ناحیه، بزرگ و یگانه بود. زندگى دنیا را خوار مى ‏شمرد و از مرگ بیم و هراس نداشت و به جز برهان پروردگارش که همه چیز را فداى آن مى ‏کرد، به هیچ چیز نظر ندوخت».

نهضت امام حسین (ع) در دو بخش شهادت (عملیات نظامى) و اسارت (عملیات فرهنگى) سازمان‏دهى شد. فرآیند نهضت به دو برنامه کوتاه‏ مدت (شامل اقدام‏‌ها و پیش‏بینى حوادث احتمالى در منازل پیموده با اهداف و نتایج ارزشمند) و برنامه بلندمدت (در قالب به اسارت رفتن فرزندان و خاندان امام) و در میانه این دو برنامه، به برنامه اصلى؛ یعنى حماسه خونین روز عاشورا تقسیم مى ‏شد.

با مرورى بر نهضت عاشورا درمى ‏یابیم که امام حسین (ع) در رهبرى نهضت عاشورا تمام وظایف یک مدیر، مانند تصمیم ‏گیرى، برنامه ‏ریزى، سازمان‏دهى، هدایت، نظارت و هماهنگى را به خوبى به نمایش گذارد.

همان گونه که از گفته ‏هاى امام (ع) مشهود است، هدف نهایى از نهضت در یک کلمه خلاصه مى ‏شود و آن حیات و حفظ اسلام است.

با بررسى زندگانى امام حسین علیه‏السلام و نهضتش درمى ‏یابیم که آن حضرت تمام شرایط یک رهبر شایسته را دارا بود.

ماربین فیلسوف آلمانى در کتاب سیاست اسلامى می‌گوید: «تاریخ کسى را سراغ ندارد که خود و عزیز‌ترین کسان خود را براى احقاق حق به کام مرگ فرستد جز حسین کبیر آن یگانه مردى که دانست چگونه دولت عظیم و وسیع بنى امیه را متلاشى کند و ارکان سلطنت ایشان را فرو ریزد. حادثه طف سرّ بقاى اسلام و موجب درخشندگى و تداوم تاریخ این شریعت مقدس گردیده است.»

دفاع دلیرانه امام (ع) حیرت انگیز بود. شخصى به نام عبد اللّه بن عمار که شاهد عینى ماجرا بوده مى‏ گوید ندیدم مردى که فرزندان و اهل بیت و یارانش کشته شده باشند، قوی‌تر و مطمئن‌تر و دلیر‌تر از حسین بن على (ع) که پیادگان دشمن مانند گوسفند از پیش او مى‏ گریختند.

شهادت حضرت سید الشهداء (ع) و برادران و برادرزادگان و فرزندان و اصحاب بزرگوار او روز دهم ماه محرم سال شصت و یک هجرى رخ داد. تربت پاکش زیارتگاه شیعیان جهان و ذکر مصیبات و گریه بر مظلومیتش پاک کننده گناهان است. مزار امام حسین (ع) را نخستین بار اعراب بنى اسد مشخص نمودند و پس از آن بار‌ها دستخوش تبدیل و تغییر و تخریب و تعمیر گردید تا به سال ۷۶۷ه. ق. در عهد سلطان اویس ایلخان بناى فعلى روضه مطهره حسینى ساخته شد.

الگوگیری ازموقعیت‌شناسی امام حسین

محمد رضا ضمیری با اشاره به موقعیت‌شناسی امام حسین (ع) اظهار کرد: زمان‌شناسی آن حضرت خیلی حائز اهمیت بود امام حسین (ع) زمانی دست به قیام (با حکومت یزید قیام کردند) زدند که لازم بود.

استاد حوزه افزود: انسان باید توجه کند زمان را درست بشناسد و با الگو گیری از موقعیت‌شناسی امام حسین (ع) عمل کند.

وی با بیان اینکه امام حسن (ع) و امام حسین (ع) بر اساس موقعیت‌شناسی هم قیام کردند هم سکوت و هم صلح، عنوان کرد: این طوری نیست که بگوییم امام حسن صلح کرد امام حسین (ع) جنگید.

ضمیری در ادامه گفت: برای امام حسین (ع) دین و ارزش‌های دینی از اهمیت خاصی برخوردار بود.
این استاد حوزه با بیان اینکه باید برای دین از جان مایه گذاشت خاطرنشان کرد: برای امام حسین (ع) اصلاح امت جدش حائز اهمیت است، آن حضرت با آن همه عظمت فدای ارزش‌ها شد وخود را فدا کردند تا دین بماند.

وی بیان کرد: علاقه امام حسین (ع به خاندان خود عشق فامیلی نبوده است بلکه فرا‌تر از بحث فامیلی و نژادی بوده است ایشان ارادت خاصی به اهل بیت داشتند.

ضمیری با اشاره به توجه امام حسین (ع) به نماز و عبادت در کربلا یادآورشد: عشق و ارادات امام حسین (ع) به معنویت و عبادت بی‌مثال بوده است.

و شاعر چه خوب گفته است «بیداد گران را اثری نیست به عالم / زنده است حسین بن علی آن حق مطلق»

انتهای خبر/

ارسال نظر

مهمترین اخبار

تازه های خبری