امام حسن مجتبى (ع) تجسم عالى فضایل انسانى بود؛ او مقتداى پاكان و صالحان بود و خود بهره بسیار از خلق و خوى رسول خدا (ص) داشت .

به گزارش قم خبر، در پانزدهم ماه مبارک رمضان، در خانه دخت گرامی رسول خدا(ص)، حضرت فاطمه زهرا(س) فرزندی چشم به جهان گشود که ولادت او باعث شادی و سرور نبی مکرّم اسلام(ص) گردید.

او را "حسن" نام نهادند؛ از پیامبر بزرگوار، حضرت محمّد(ص) نقل شده است که خطاب به ایشان فرمودند:« أشبهتَ خَلقی و خُلقی» یعنی؛ ای حسن [جان]، تو از جهت آفرینش(صورت) و اخلاق(سیرت و رفتار) شبیه من هستی.

روشن است که مصاحبت با انسان کاملی، همانند پیامبر(ص) و رشد و نموّ نمودن در منزل شخصیتی بزرگ، همانند حضرت امام علی (ع) و زن نمونه و کاملی مانند حضرت فاطمه زهرا(س)، نتیجه اش تولّد انسان کاملی همانند حسن بن علی(ع) است.

از این رو پيشواى دوم جهان تشيع كه نخستين ميوه پيوند فرخنده على (ع) با دختر گرامى پيامبر اسلام (ص) بود، در نيمه ماه رمضان سال سوم هجرت در شهر مدينه ديده به جهان گشود.

حسن بن علی (ع) در زمان خویش عابدترین، زاهدترین و برترین مردم بود. هرگاه او به حج می ‌رفت پیاده مسیر حج را طی می ‌نمود و برخی از زمان ‌ها با پای برهنه به سمت مکه می ‌رفت. هنگامی که یاد مرگ می ‌افتاد گریه می ‌نمود و زمانی که قبر را متذکر می ‌شد، اشک از دیدگانش جاری می ‌شد و هنگامی که مبعوث شدن از قبر و زمان حشر را یاد می ‌کرد منقلب می‌ شد و هنگامی که ایستادن در مقابل خداوند را یاد می‌ کرد ناله می‌ زد و از هوش می‌ رفت.

امام حسن (ع)، به شهادت تاريخ، فردى سخت شجاع و با شهامت بود و هرگز ترس و بيم در وجود او راه نداشت؛ ایشان در راه پيشرفت اسلام از هيچ گونه جانبازى دريغ نمى ‏ورزيد و همواره آماده مجاهدت در راه خدا بود؛ ایشان تجسم عالى فضایل انسانى بود؛ او مقتداى پاكان و صالحان بود و خود بهره بسیار از خلق و خوى رسول خدا (ص) داشت .
در آيين اسلام، ثروتمندان، مسئوليت سنگينى در برابر مستمندان و تهيدستان اجتماع به عهده دارند و به حكم پيوندهاى عميق معنوى و رشته‏ هاى برادرى دينى كه در ميان مسلمانان بر قرار است، بايد همواره در تأمين نيازمنديهاى محرومان اجتماع كوشا باشند.
از این رو پيشواى دوم، نه تنها از نظر علم، تقوى، زهد و عبادت، مقامى برگزيده و ممتاز داشت، بلكه از لحاظ بذل و بخشش و دستگيرى از بيچارگان و درماندگان نيز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود.

همچنین وجود گرامى آن حضرت آرام بخش دلهاى دردمند، پناهگاه مستمندان و تهيدستان، و نقطه اميد درماندگان بود؛ هيچ فقيرى از در خانه آن حضرت دست خالى برنمى گشت؛ هيچ آزرده دلى شرح پريشانى خود را نزد آن بزرگوار بازگو نمی ‏كرد، جز آنكه مرهمى بر دل آزرده او نهاده می ‏شد.

حتی گاه پيش از آنكه مستمندى اظهار احتياج كند و عرق شرم بريزد، احتياج او را برطرف مي ‏ساخت و اجازه نمي ‏داد رنج و مذلت سؤال را بر خود هموار سازد!

انتهای پیام/
 

 

ارسال نظر

مهمترین اخبار

تازه های خبری