کد خبر: 9823

قم خبر گزارش می‌دهد:

غیرتش معما شده است، جانبازی و با جان بازی کردنش در راه امامش همه را حیرت زده و مبهوت ساخته...؟

به گزارش قم خبر، غیرتش معما شده است، جانبازی و با جان بازی کردنش در راه امامش همه را حیرت زده و مبهوت ساخته...؟

وقتی عباس به دنیا آمد، امام علی (ع) در گوش او اذان و اقامه خواند، نام خدا و رسول را به گوش او خواند و نام او را عباس نهاد. نام او عباس به معنی چهره در هم کشیده، اباالفضل لقب، به معنی اخلاق، معنی ادب.

 غیرتش معما شده است، جانبازی و با جان بازی کردنش در راه امامش همه را حیرت زده و مبهوت ساخته، با دو دست حیدریش هر گره را می‌گشاید و جام دل‌ها را پر از نور ولایت می‌سازد.
عباس اوست نوربخش محفل افلاکیان و خاک پایش تاج فرق خاکیان و بارگاهش امید بخش زائران.

حضرت علی (ع)‌گاه گاهی قنداق عباس را در آغوش می‌گرفت، بازوانش را می‌بوسید و گریه می‌کرد. روزی امّ البنین علّت این گریه را پرسید؛ امام در جواب فرمود: این دست‌ها در راه کمک به حسین قطع خواهند شد.

عباس در خانه علی و در دامان مادری با ایمان و وفادار و در کنار حسن و حسین (ع) رشد کرد واز این خاندان پاک درس‌های بزرگ انسانیت، شهادت و صداقت آموخت.

روزی حضرت علی (ع)، عباس خرد سال را در کنار خود نشاند و به او گفت: بگو یک. عباس گفت: یک. امام فرمود: بگو دو. عباس از گفتن خودداری کرد. وقتی امام علت را جویا شدجواب داد: شرم می‌کنم با زبانی که خدا را به یگانگی خوانده‌ام، دو بگویم.

عباس نه تنها در قامت رشید بود، بلکه در خرد بر‌تر و در جلوه‌های انسانی هم رشید بود. او به یقین می‌دانست که برای چه روز عظیمی ذخیره شده و می‌دانست که برای عاشورا به دنیا آمده است.

او هرگز توصیه‌ای راکه پدرش در شب ۲۱ ماه رمضان در آستانه شهادتش به عباس کرد، از یاد نبرد. امام از او خواست که در عاشورا و در کربلا برادرش حسین را تنها نگذارد.

قمربنی هاشم (ع) می‌دانستند همگی به شهادت می‌رسند اما حیات بعد از امام معصوم و امام زمان خویش را نپذیرفت و عملکرد آن حضرت در کربلا عامل فامیلی و برادری نبود بلکه علت اصلی عدم عهد شکنی واطاعت محوری او علاقه به امام زمان خویش بود که تنها و استوار جان خود را در راه خدا فدا کرد.

دست راست، دست چب و تن و بدن قمر بنی هاشم از نشانه‌های نمادین آن حضرت توسط خداوند در واقعه کربلا است.

دشمن خوب می‌دانست که تا بازوان عباس بر تن اوست، توان برابری با او را ندارد، بازوان عباس هدف قرار گرفت. عباس برای حفظ آب دو دست خود را از دست دادوبا ضربه‌های دشمنان از اسب به پایین افتاد امام حسین (ع) خود را به بالین عباس رساندواو در آغوش برادر به دیدار محبوب شتافت و امام را با کوله باری ازغم و اندوه درکربلا تنها گذاشت. عباس در موقع شهادت ۳۵ سال داشت.

امام سجاد (ع) درباره عمویش عباس چنین می‌فرماید: خداوند، عمویم عباس را رحمت کند که درراه برادرش ایثارو فداکاری کرد و ازجان خود گذشت. چنان فداکاری کردکه دو دستش قطع شد.

او در کربلا حماسه‌ای آفرید که تاریخ نظیر آن را در برگ‌های خود ندارد. او با پس زدن امان نامه امویان بزرگ‌ترین درس وفاداری به معشوق را در جامعه انسانی به یادگار گذاشت.

حجت الاسلام محمد رضا ضمیری با اشاره به زندگی اجتماعی حضرت ابوالفضل (ع) اظهارکرد: هرگاه فردی نیازمند به کمک احتیاج داشت، مورد لطف و رحمت آن حضرت قرار می‌گرفت.

این استاد حوزه افزود: قمر بنی هاشم (ع) نیز بعد از شهادت خود این شخصیت کمک رسانی را حفظ کرد و اهل کربلا شاهدند که محتاجین به پیشگاه الهی دست خالی از در این خانه بر نمی‌گردند.

وی خاطرنشان کرد: تجلی عشق حضرت ابوالفضل تا قیامت و ابدیت در دل‌های مردان خدا موج می‌زند.

ضمیری بااشاره به ولایت مداری حضرت عباس (ع) در پیروی از امام زمان خویش گفت: قمربنی هاشم (ع) دو دست خود را در راه خدا داد تا امام زمان خویش یک لحظه بیشترعمرکند.

می‌گویند باب الحوائج است، در خانه‌اش به روی همه باز است و دست رد به سینه کسی نمی‌زند همه با نام او قدرت می‌گیرند.
به کسی که شفاعت خلق خدا و نیاز‌ها و حوائج قلبی بندگان را به درگاه مقدس خدا سفارش کند باب الحوائج گویند، که خداوند این مقام را به بندگان خاص خود می‌دهد و به دلیل جایگاه والا و مقام شفاعت قمر بنی هاشم (ع) خداوند به آن حضرت مدال باب الحوائج را هدیه داد.

انتهای پیام/

ارسال نظر

مهمترین اخبار

تازه های خبری