کد خبر: 10219

قم خبر گزارش می‌دهد/

گذشت و ایثاردر راه خدا خصیصه‌ای قلبی است که می‌توان با تمرین آن در طول زندگی، یک روز از باارزش‌ترین چیز‌ها در راه خدا گذشت.

به گزارش قم خبر، گذشت، گذشت، گذشت، صفتی که این روز‌ها بسیار می‌شنویم همه می‌پسندیم اما به راستی تا چه اندازه به آن عمل می‌کنیم ما انسان‌ها با شنیدن زندگی سرتاسر گذشت امام حسین (ع) به خود می‌آیم و می‌گویم کاش ما هم همچون حسین فاطمه (س) در راه خدا شهید شویم، اما اما حسین (ع) از ذرات در راه خدا گذشت کرد تا روزی از باارزش‌ترین‌ها توانست بگذرد.

با نگاهی اجمالی به ۵۶سال زندگی سراسر خداخواهی و خداجویی حسین (ع)، درمی یابیم که آن حضرت از ابتدا از کوچک‌ترین چیز در زندگیش گذشت تا در روز عاشورا در راه خدا زن و فرزندان خود را داد تا اسلام زنده بماند.

امام حسین از‌‌‌ همان کودکی به پاکدامنی و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهیم عمیقی دست یافت و گذشت در راه خدا را از‌‌‌ همان بچگی آموخت.

شخصیت حسین بن علی (ع) آنچنان بلند و دور از دسترس و پرشکوه بود که وقتی با برادرش امام مجتبی (ع) پیاده به کعبه می‌رفتند، همه بزرگان و شخصیت‌های اسلامی به احترامشان از مرکب پیاده شده، و همراه آنان راه می‌پیمودند.

احترامی که جامعه برای حسین (ع) قائل بود، بدان جهت بود که او با مردم زندگی می‌کرد، از مردم و معاشرتشان کناره نمی‌جست، با جان جامعه هماهنگ بود، و بالا‌تر از همه ایمان بی‌تزلزل او به خداوند، او را غم خوار و یاور مردم ساخته بود.

وگرنه، او نه کاخ‌های مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ، و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرش بر مردم نمی‌بستند، و حرم رسول الله (ص) را برای او خلوت نمی‌کردند... این روایت یک نمونه از اخلاق اجتماعی اوست. روزی از محلی عبور می‌فرمود، عده‌ای از فقرا بر عباهای پهن شده‌شان نشسته بودند و نان پاره‌های خشکی می‌خوردند، امام حسین (ع) می‌گذشت که تعارفش کردند و او هم پذیرفت، نشست و تناول فرمود و آن‌گاه بیان داشت: «ان الله لا یحب المتکبرین»، خداوند متکبران را دوست نمی‌دارد.

پس فرمود: «من دعوت شما را اجابت کردم، شما هم دعوت مرا اجابت کنید.

آن‌ها هم دعوت آن حضرت را پذیرفتند و همراه جنابش به منزل رفتند. حضرت دستور داد هر چه در خانه موجود است به ضیافتشان بیاورند، و بدین ترتیب پذیرایی گرمی از آنان به عمل آمد، و نیز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل خویش به جامعه آموخت.

شعیب بن عبدالرحمن خزاعی می‌گوید:» چون حسین بن علی (ع) به شهادت رسید، بر پشت مبارکش آثار پینه مشاهده کردند، علتش را از امام زین العابدین (ع) پرسیدند، فرمود این پینه‌ها اثر کیسه‌های غذایی است که پدرم شب‌ها به دوش می‌کشید و به خانه زنهای شوهرمرده و کودکان یتیم و فقرا می‌رسانید.

امام حسین (ع) برای هدفش از عزیزانش گذشت

امام حسین (ع) و حکایت زیستن و شهادتش و لحن گفتارش و ابعاد کردارش نه تنها نمونه یک بزرگ مرد تاریخ را برای ما مجسم می‌سازد، بلکه او با همه خویشتن، آیینه تمام نمای فضیلت‌ها، بزرگ منشی‌ها، فداکاری‌ها، جان بازی‌ها، خداخواهی‌ها وخداجویی‌ها می‌باشد، او به تنهایی می‌تواند جان را به لاهوت راهبر باشد و سعادت بشریت را ضامن گردد. بودن و رفتنش، معنویت و فضیلت‌های انسان را ارجمند نمود.

کارلایل، توماس دانشمندی بزرگ انگلیسی درباره شخصیت امام حسین (ع) می‌گوید: «حسین (ع) خود را برای کشته شدن آماده کرده بود و او که عزم داشت خویش را فدا نماید، چرا توقف نکرد تا به قتلش برسانند و چرا دایم اسب می‌تاخت و شمشیر می‌انداخت. حسین (ع) دست روی دست گذاشتن و توقف برای کشته شدن را دور از مردانگی و جهاد در راه پر نسیب خود می‌دانست...»

مدیر تربیت مدرس حوزه علمیه خواهران قم بابیان اینکه مانباید چگونه زندگی کردن امام حسین (ع) را فراموش کنیم و فقط یک روز عاشورا را ببینم، اظهارکرد: به شرطی شبیه امام حسین (ع) در راه خدا شهید می‌شویم، که همانند ایشان زندگی کنیم.

زینب طالبی به زندگی سرتاسر گذشت امام حسین (ع)، اشاره کردو گفت: امام حسین (ع) با گذشتن از ذرات توانست به درجه شهادت برسد

وی بابیان اینکه گذشت و ایثار در راه خدا همه زندگی امام حسین (ع) شد، خاطرنشان کرد: گذشت و ایثاردر راه خدا خصیصه‌ای قلبی است که می‌توان با تمرین آن در طول زندگی، یک روز از باارزش‌ترین چیز‌ها در راه خدا گذشت.

انتهای پیام/

ارسال نظر

مهمترین اخبار

تازه های خبری